uitdaging-micro


Uitdaging
UMV-201826


Nachtraven

Ze schrikt wakker en denkt:  waar ben ik?

Gisteravond was ze op een studentenfuif. Ze amuseerde zich kostelijk. Het was laat toen ze van een knappe jongeman een laatste drankje kreeg aangeboden. Daarna herinnert ze zich niets meer.

Nu ligt ze volledig gekleed in haar spijker denim overall onder een grijze wollen deken op twee balen stro in een tuinhuisje.

Langs een raampje dringt het ochtendlicht binnen. Ze kijkt rond.

Versuft staat ze op en loopt naar de deur.  Die zit van buiten op slot. Aan de muur hangt een bijl. Met alle kracht hakt ze de deur aan spaanders. Van de inspanning is ze klaarwakker. Ze schikt haar lange zwarte haren en stapt resoluut naar buiten.

De bijl neemt ze mee als souvenir.

Even later ontwaakt ze in haar kamer. Was dit een nare droom? Op de stoel naast het bed ligt een bijl.

over deze inzending

Titel: Nachtraven
Auteur: Gi
Aantal woorden: 145
Gepubliceerd op: 17 feb 2019




Schrijf een reactie
 

Kringloop

“Hallo, wat brengt jou hier?”
“Ik ben hier om bomen te laten groeien,” antwoordt Drup en rolt angstig een stukje achteruit. “Waar kom jij vandaan?”
“Ik kom ook uit het onweer,” zegt Vonk.

“Pas op voor die diepe greppels, Drup, je tuimelt er bijna in!” Geschrokken kijkt ze naar de gortdroge grond.

“De aarde is hier helemaal in stukken gescheurd, er is geen boom te bekennen. Ze hebben veel te veel bos gekapt,”  gaat Vonk bedroefd verder, “de laatste honderd jaar zeker 40 voetbalvelden per dag.”

“Maar jij hakt toch ook bomen om, Vonk,” zegt Drup bedenkelijk. Vonk knikt, “Dat doe ik voor een gezonde bodem, zodat de andere bomen voor zuurstof, voedsel en medicijnen kunnen zorgen, en het leven blijft bestaan.

Drup voelt zich minder bang. Ze cirkelt wat dichterbij en raakt Vonk per ongeluk aan. Hij dooft in het niets. Drup verdampt en stijgt op naar een nieuwe onweerswolk.

over deze inzending

Titel: Kringloop
Auteur: Hans Stavleu
Aantal woorden: 150
Gepubliceerd op: 29 sep 2018




Schrijf een reactie
 

Eindpunt

Verslagen staat ze daar, de bijl waar het bloed nog aanzit in haar handen. Vol ongeloof kijkt Jackie naar haar vader terwijl tranen over haar wangen biggelen. Ze ziet hoe haar vader onverstoorbaar alles bij elkaar zoekt. Het eerste been verdwijnt in een blauwe krat vervolgens daarop het tweede been. Dan ziet ze hoe het hoofd vlug word weggewerkt, ook in een blauwe krat en afgedekt met een zeil.

Het leven tijdens deze crisis in Ierland is zwaar en men deed zoveel mogelijk zelf. Jackie is ontroostbaar maar haar vader werkt gestaag door. Nooit had ze gedacht dat hij tot zoiets in staat was!

Natuurlijk wist Jackie dat ze ziek was en het eens ophield, maar dit? Ze kijkt toe hoe haar vader de kar mee trekt, met zijn hoofd gebogen sjokt hij door de schuur.

Jackie draait zich om, nooit meer zal ze haar zien, haar lieve paard Francy.

over deze inzending

Titel: Eindpunt
Auteur: Ellen
Aantal woorden: 150
Gepubliceerd op: 1 sep 2018




Schrijf een reactie