uitdaging-micro


Uitdaging
UMV-19011


Even

Wie zijn jullie,
om mij toegang te weigeren?
Willen jullie ruilen misschien?
In mijn land heb je hagelwitte stranden,
wuivende palmbomen,
zuiderse vruchten en aroma’s.
Waarom ik dan hier ben?
In dat land zijn oorlogen en hongersnood,
begonnen toen jullie er zijn weggetrokken
na jarenlange uitbuiting.
Dat hebben mijn ouders mij gezegd
maar die kunnen het niet meer navertellen.
Ze werden afgeslacht als wilde dieren.
Ik ben ontsnapt en tot hier geraakt.
Nu kom ik jullie rekenschap vragen.
Jullie enige antwoord is “Ga weg,
wij hebben hier niets voor je.”
Kijk dan, kijk dan diep in mijn ogen.
Weten jullie wat wanhoop is en pijn?
Weten jullie wat ontberen is en hunker?
Kunnen jullie het lezen in deze kijkers van mij?
Ze zijn zwart, zwart als mijn toekomst, tenzij…
Tenzij, jullie mij een sprankeltje hoop geven.
Jullie onverschilligheid laten varen.
Even …

over deze inzending

Titel: Even
Auteur: Gi
Aantal woorden: 142
Gepubliceerd op: 23 okt 2021
Keuze van de redactie





Reacties

- Trees, 24 oktober 2021
Erg mooi en treffend geschreven
- Hans Stavleu, 23 oktober 2021
Wat mooi verwoord!

Schrijf een reactie
 

Weggooien is zonde!

Een oude brik rijdt door de straten van Marrakesh. Slingerend van rechts naar links en van links naar rechts. Een dronken bestuurder? Het zou kunnen maar niet waarschijnlijk. Ik kijk hem na en zie nu dat hij al slingerend, de gaten in de weg probeert te ontwijken. Afrika, Marokko en onderhoud, een contradictio in terminis. Altijd oppassen dat je niet in een gat valt of van een stoep afdondert. Ik kijk bij een werkplaats naar binnen en zie een man bedenkelijk kijkend, sleutelen aan de onderkant van een auto. Valt hier nog wat te halen? Ja natuurlijk. Hij doet mij denken aan mijn broer. Dezelfde entourage en alles kan en is te repareren. Niets is hopeloos. Bedenkelijk kijken? Neen, denkelijk kijken. Denkend aan de gaten in de weg en op welke wijze de auto, berekend op lokale omstandigheden, weer een tijdje mee kan. Het kan!

over deze inzending

Titel: Weggooien is zonde!
Auteur: Ambrosius
Aantal woorden: 145
Gepubliceerd op: 10 mrt 2019
Keuze van de redactie




Schrijf een reactie
 

Gekooid

Surfend op golven van wind, jij vogel zo vrij
In zonlicht kleuren jouw vlerken goud
Aan jou behoort dit heelal waarvan je houdt.

Maar, in de krappe kooi, vogel die gevangen is
Reikt het zicht niet verder
Dan de tralies van jouw ergernis
Met gekortwiekte vleugels, verminkt
Sper je jouw bek open en zingt.

Als angstig gekwetter van de vogel die is gevangen
Dwaalt zijn gezang en onbestemd verlangen
Ver buiten zijn cel naar onbekende oorden
Waar velen zijn roep naar vrijheid hoorden.

Jij, vrije vogel denkt enkel aan briesjes die komen,
Passaatwinden die ruisen door kreunende bomen
Aan dikke wormen als de ochtend gloort
Of het firmament dat jou toebehoort.

Maar, de nachten van het gekooide dier zijn kil
Het spert zijn bek open en zingt
Met gekortwiekte pennen, verminkt
Zijn schaduw slaakt een aangrijpend gegil
Te horen door ieder die vrijheid wil.

* Vrije impresssie naar het gedicht ‘Caged Bird’ van Maya Angelou (1928 – 2014), ‘who often felt that her words were not heard because of the color of her skin.’

over deze inzending

Titel: Gekooid
Auteur: Gi
Aantal woorden: 170
Gepubliceerd op: 18 feb 2019




Schrijf een reactie