uitdaging-brief


Uitdaging
UBR-0009


Centjes

Dag grote zus,

Het is vandaag een beetje een droevige verjaardag maar toch maakt hij mij blij.

Droevig omdat het precies dertig jaar geleden is dat onze lieve moeder heenging.

Blij als ik aan haar terugdenk wanneer ze vrolijk was.

Weet je nog hoe uitbundig ze kon zijn wanneer op zondagmiddag haar broers en haar vader, onze Bompa, kwamen kaartspelen?

Ze speelden dan warempel voor geld maar het waren maar kleine centjes.

Wat konden ze een leven maken bij hun spel: bij winst werd er gejuicht, bij verlies gebromd.

Wij maakten ons dan meestal uit de voeten en waren nooit lijfelijk bij het spel aanwezig. Op het moment dat onze woonkamer tot een gokpaleis werd omgetoverd, waren wij meestal uithuizig naar een jeugdvereniging of een sportgebeuren.

Zelf stopte ik toen mijn kleingeld in een grote spaarbokaal.

Op een dag vond ik in de buffetkast van de eetkamer een duidelijk goed weggestopt sigarenkistje.

Ik wist dat de ooms en de bompa er duchtig op los rookten bij het kaartspel maar hun rookgerei lag elders opgeborgen.

Toen ik het sigarenkistje opende zag ik dat het vol zat met muntjes. Het waren de zuurverdiende centjes die moeder met haar kaartspel had vergaard.

Ik heb het nooit gewaagd er ook maar één geldstukje uit te vervreemden want ik weet wel zeker dat alles nauwkeurig werd nageteld voor en na het spelen.

Hoe dikwijls hebben wij het ons al niet afgevraagd, en ook vandaag nog. Mocht er al een hemel bestaan, zouden ze daar dan ook samen aan het kaarten zijn?

Ik heb vandaag eens omhoog gekeken en ja hoor in mijn fantasie zag ik ze voorbijkomen op een wolkje: ons ma met haar sigarenkistje.

Liefs.

over deze inzending

Titel: Centjes
Auteur: Gi
Aantal woorden: 281
Gepubliceerd op: 12 sep 2019
Keuze van de redactie




Schrijf een reactie
 

Weg naar samen

Mam,

Met een hele diepe zucht heb ik besloten om al mijn spaargeld bij elkaar te rapen en een lange reis te maken. Waarheen weet ik niet. Wel weet ik dat een woeste zoute zee wil ruiken, onbekende inheemse planten en bomen wil aanraken, donkere wolken wil bestuderen, knetterend onweer boven mijn hoofd wil zien, over stil en glad water wil varen, vreemde architectuur wil bewonderen, muf ruikende papieren boeken wil lezen, door smalle straatjes en steegjes wil slenteren, stadsparken wil fotograferen, ongebruikelijk voedsel wil proeven en verzengende hitte en barre koude wil voelen. Voelen wil ik. Mezelf.

We hebben elkaar lang niet gezien en gesproken. Volgende maand word ik 50 jaar. Het is dan bijna 30 jaar geleden dat ik afscheid van je nam. Er is heel erg weinig belangstelling voor elkaar. We hebben ermee leren leven. Ik weet niet hoeveel rimpels je hebt, hoe je glimlacht, hoe je je haar hebt geborsteld of wat je favoriete kleur schoenen is. Ik weet niet eens meer of ik op je lijk, hoe je ruikt, hoe je huid voelt. Geen idee of je wel eens aan me denkt.

Hoe we uit elkaar zijn gegroeid krijg ik niet te pakken. Alle foto’s heb ik lang geleden verbrand. Of mijn reis me helpt om mijn relatie met jou enigszins te begrijpen, daar moet ik naar gissen. Ik kan het alleen maar hopen.

Ik was al weg. En nu ga ik weg om mijn pijnlijke pad te volgen naar een onbekende bestemming. Mijn adres zal ik niet laten weten. Lees mijn brieven, bekijk de foto die ik mee stuur en probeer te begrijpen hoe ik met onze relatie worstel. Wellicht helpt het jezelf ook. Bewaar ze. Misschien kunnen we ze ooit nog eens lezen. Samen.

Dag mam,
Destiny

 

over deze inzending

Titel: Weg naar samen
Auteur: Hans Stavleu
Aantal woorden: 294
Gepubliceerd op: 6 aug 2019




Schrijf een reactie