Recente afbeeldingen

  • +
    19028
  • +
    19027
  • +
    19026
  • +
    19025
  • +
    19024
  • +
    19023
  • +
    19022
  • +
    19021
  • +
    19020
  • +
    19019
  • +
    19018
  • +
    19017
Meer over de fotografie vind je hier »

Meest recente microverhalen

De quoi cause-t-on? door Gi
Taxidermie door César Noordewier
Klare taal door Cocky van Heest
De pientere klasgenoot door Gi
Laat je niet naaien! door César Noordewier
Spaghetti door Gi
Raadsel door Gi
Grandeur door Gi
Kinderwens door Cocky van Heest
Het is maar net hoe de kaarten vallen door César Noordewier

Recente waarderingen

Spaghetti
Leuk om weer eens een verhaal te lezen over de…- César Noordewier op 9 Apr 2019

Het is maar net hoe de kaarten vallen
Mooi hoe de randen van het verhaal vervaagd zijn waardoor…- Hans Stavleu op 31 Mar 2019

Z’n lust en z’n leven
Een subtiel bedacht verhaal met een verrassend slot. Je zit…- Guido Aerts op 29 Mar 2019

Over en uit
Mee eens, César. Er zit nog een vervolgverhaal in mijn…- Hans Stavleu op 25 Mar 2019

Over en uit
Heel actueel. Geeft ook mooi onze afhankelijkheid van techniek weer.…- César Noordewier op 25 Mar 2019

Troost
E'la verita nuda e cruda! Ben net afgelopen weekend door…- Guido Aerts op 12 Mar 2019

Diversificatie
Ik vind het een ontzettend leuk verhaal. Het bracht me…- Hans Stavleu op 8 Mar 2019

Look it up
Grappig verhaal!- Hans Stavleu op 4 Mar 2019

Zonder woorden
Zo zie je maar, ook kleintjes hebben hun echte uitdaging…- Hans Stavleu op 3 Mar 2019

Einde van de rit
Heerlijk verhaal... Je wordt van het ene woord naar het…- Hans Stavleu op 3 Mar 2019

Microverhaal

201714







Auteur: Thea Lansbergen

Bril


Mijn moeder overleed toen ze bijna 90 was en al jaren behoorlijk dement. Ook haar zussen leden aan deze nare ziekte. Niet zo gek dus dat mijn zus en ik alle twee een beetje benauwd zijn als we denken aan wat ook ons boven het hoofd kan hangen. Want het lijkt er sterk op (vrezen wij) dat dementie in de genen zit.

Het eerste wat ik dan ook tegen mijn man zei toen mijn bril spoorloos was: ‘Ik hoop dat we hem niet in de koelkast vinden’, denkend aan mijn moeder die op het laatst haar kam (keurig in een plastic zakje, dat wel) daar verstopte.

De bril bleek – twee dagen en ettelijke zoektochten later – gelukkig gewoon onder het bed gegleden te zijn.

Nu mijn e-reader nog. Die ligt daar in elk geval niet.




Wat vind jij van dit microverhaal?





Suggesties om te lezen



Het is maar net hoe de kaarten vallen »

César Noordewier
Laatst gelezen op 1 apr 2019

Pech onderweg »

Ellen Hopman
Laatst gelezen op 24 feb 2019

Nachtraven »

Gi
Laatst gelezen op 21 feb 2019