Recente afbeeldingen

  • +
    19040
  • +
    19039
  • +
    19038
  • +
    19037
  • +
    19036
  • +
    19035
  • +
    19034
  • +
    19033
  • +
    19032
  • +
    19031
  • +
    19030
  • +
    19029
Meer over de fotografie vind je hier »

Meest recente microverhalen

Het fenomeen door Gi
Grensoverschrijdend gedrag door Gi
Gezelschapsdames door Gi
Erfelijk belast door César Noordewier
Het detail door Gi
Verkoelend door Ellen Hopman
Softwarefout door César Noordewier
Banana door Gi
Felix de kat door César Noordewier
Uit: ‘Leerboek voor de Wandel-GPS instructrice’ door Gi

Recente waarderingen

Leeg
Volgende keer mosselen nemen. In mijn buurt komen volgeladen bussen…- Guido Aerts op 10 Jul 2019

Dansvogels
Wat grappig: Je hoort het al tijdens de vogeltraining: plié,…- Guido Aerts op 8 Jul 2019

Zonder woorden
Graag meer van dit! Stefaan, het siliconenkitkid. Grappig verhaal.- Guido Aerts op 5 Jul 2019

Softwarefout
Van fantasie gesproken!- Guido Aerts op 28 Jun 2019

Softwarefout
Indrukwekkend gelaagd verhaal, César! Het taalgebruik is prachtig, het geeft…- Hans Stavleu op 28 Jun 2019

Het lege hoofd
Griezelig goed.- Guido Aerts op 13 Jun 2019

Duisternis
Mooi en ontroerend.- Autisme Storm op 12 Jun 2019

De zwartkijker
Grappig einde! Toch origineel gevonden voor zo een moeilijke foto.- Autisme Storm op 12 Jun 2019

De zwartkijker
Een prachtig microverhaal.- Hans Stavleu op 6 Jun 2019

Hemels spel
Verrassend verhaal!- Hans Stavleu op 1 Jun 2019

Microverhaal

19017







Auteur: Random X

Duisternis


Al tijden bevond ik mij in de duisternis.

Ik kon niets meer zien. Geen hand voor ogen.

Het voelde leeg en eenzaam. Alsof het leven uit mij was gezogen.

Alsof mijn ziel zich niet meer wilde verbinden met de aarde.

Ik stond aan de zijlijn van alles en iedereen.

Als een schim aanschouwde ik alles, zonder het daadwerkelijk te zien.

Ik hoorde het, ik rook het, ik proefde het. Maar mijn zicht liet mij in de steek.

 

Op een dag toen ik mijzelf weer vond aan de rand van de wanhoop, zag ik plots een licht.

Het was klein en in de verte, maar het feit dat ik überhaupt iets zag gaf mij hoop.

Het licht kwam dichterbij, gedragen door een vrouw.

Ze glimlachte naar me. ‘Ga je mee?’ vroeg ze. ‘Het is tijd.’

Ze nam mijn hand in de hare en samen liepen wij weg. Weg van het leven.




Wat vind jij van dit microverhaal?



Ingezonden waarderingen

Gemiddelde waardering: 5 sterren (aantal stemmen: 2)


Ingezonden opmerkingen

Mooi en ontroerend.
- Autisme Storm op 12 Jun 2019


Overige verhalen bij deze foto




Suggesties om te lezen



Herenigd »

Random X
Laatst gelezen op maandag 8 jul 2019

Marionette »
   ( ♥ )
Random X
Laatst gelezen op maandag 8 jul 2019

Baaldag »

Random X
Laatst gelezen op zaterdag 9 mrt 2019